Wil Groot, kwartiermaker

Geboren in Zwaagdijk en opgegroeid in Hauwert, in het hartje van west Friesland (NH) met zeven broers en vijf zussen, had ik een geweldige jeugd. Altijd was er leven en reuring om ons heen.

Van mijn kindertijd herinner ik mij dat wij zilverpapier spaarden voor de kinderen in de missie. Wij hadden een tante zuster die daar werkzaam was. Dit inspireerde mij als kind en ik droomde over verre reizen als ik groot zou zijn. In de zesde klas van de lagere school maakten wij een hele grote landkaart van Afrika, met alle landen, toen nog koloniën. Elk land liet zien wat voor delfstoffen ze hadden, waar goud werd gevonden en diamanten. We maakten hutjes en palmbomen en droomden en fantaseerden over verre reizen.

Rond mijn 18 de begon ik met reizen. Rugzak gepakt en daar ging ik. Eerst met vrienden en later alleen. Culturen inspireerden mij en ik voelde mij het meeste thuis tussen de inheemse bevolking. Ik maakte vele reizen, zwierf door alle werelddelen, schreef vele brieven en ontving via poste restante ook vele brieven van het thuisfront.

Al vanaf het begin van de jaren tachtig werd ik geconfronteerd met Aids. Het was gevaarlijk en mysterieus. Men durfde er niet over te praten, men was er bang voor, omdat er zo weinig van bekent was. Ik reisde veel, wat waarschijnlijk mijn geluk is geweest. Dan pakte ik mijn rugzak, had het laatste weekend een soort van afscheidsfeest in de kroeg met mijn stapmaatjes en ging er weer 9 maanden van tussen. Toen ik terug kwam en in de kroeg weer een welkom thuis verwachtte trof ik een bijna lege kroeg aan. Ik vroeg aan m,n maatje de barkeeper; “waar is iedereen”, met een lach op mijn gezicht en hij antwoordde ;”dood”. Begin jaren 90 bereikte dit een hoogtepunt. en ik zag vele vrienden om mij heen wegvallen. Toen bij mijzelf in 1994 hiv geconstateerd werd, besloot ik, om gezondheids redenen, in het buitenland te blijven.

In 2000 keerde ik terug in Amsterdam, waar ik in 2001 een MBO studie begon. Sociaal cultureel werk en pedagogisch werk en ik slaagde cum laude. Daarna HBO, culturele maatschappelijke vorming. Ik deed dit deeltijd en werkte daarnaast als pleinwerker, tienerwerker, jongerenwerker in de Dapperbuurt in Amsterdam, als groepsleider in een jeugdgevangenis en nu als woonbegeleider bij HvO Querido. De HBO opleiding heb ik in augustus 2007 afgerond. Voor de vrije opdracht verdiepte ik mij in risicojongeren en schreef daar een scriptie over.

Naar aanleiding van het boek “25 aidsverhalen in Afrika, van Stephanie Nolan”, ben ik mij gaan verdiepen in de jongerencultuur van Zuid Afrika. Veel kinderen en jongeren groeien op zonder ouders, met hiv en zonder medicijnen. Zij missen die hand, die begeleiding. die hen grenzen doet leren kennen en die hand, die hen leert zelfredzaam te zijn. Zij hebben vaak geen werk, geen scholing gehad, geen geld en kunnen dus ook geen medicijnen kopen. Dan leeft er de angst omdat je omgeving je veroordeeld wanneer je de ziekte hebt. Velen worden dan van de familie verstoten.

Onderzoek heeft uitgewezen dat er veel angst is voor hiv/aids in Afrika. Dit was ook het geval in de tachtiger jaren bij ons, omdat er zo weinig bekent was en omdat er geen medicijnen waren. In Afrika is dit hetzelfde, vooral bij de kansarmen. Uit eigen ervaring heb ik geleerd dat angst leidt naar stress en stress brengt de weerstand naar beneden. Een lage weerstand schept de mogelijkheid om ziek te worden.